سلمان احمدوند: فاطمه صادقی، فعال اجتماعی و پژوهشگر مستقل در جایی از گفتگوی خود با خبرنگار(مریم شبانی) نشریه ی مایه وَر اندیشه ی پویا(شماره ی 49) گفته است:«ویژگی یک جامعه ی قوی این است که خودش زبان بیانِ مطالباتِ خودش باشد». این سخنِ صائب را می توان اینچنین استمرار بخشید: وگرنه غُرغُر در همه جا طنین انداز می شود. خودْسانسوری سکه ی رایج و تزویر به متاعی گرانبها تبدیل می شود که دارندگانش را به عالیترین مناصب بَرمی کشاند، همچنان که گریزندگان از آن را به انزوایی خودخواسته محکوم می دارد تا در سکوت و تنهایی چیزی بیافرینند و از کمندِ نیستی بگریزند و یا اگر همچون خالقِ تیره بختِ بوفِ کور چشمه ی نبوغشان خشکیده باشد، روزنه های حیات را با وسواسی شگفت بپوشانند و مُختارانه در برابر مرگ زانو زنند. پاگرفتنِ جامعه ی مدنی و احزابِ رنگارنگِ سیاسی روح امید و سرزندگی را در جسم جامعه می دماند و با زدودن شبح وحشت از در و دیوار شهر تصویر بشکوهِ زندگی را بر دیوار وجود شهروندان نقش می زند.در فضایی چنین، انجمن هایی شکل می گیرد که مطابقِ تجربه ی زیسته ی نگارنده نه حلقۀ شاعران سرفروبرده در جَیبِ خیال و خاطره و رمیده از جامعه ای رَماننده و عبوس بلکه محفلی برای سخن گفتن آزادانه و فرازمندانه از هر آنچه باید در بابِ آن سخن گفت و بی هراس و واهمه بدان اندیشید. مردمانِ شاد و آزاد به زودی درخواهند یافت که آزادی نه ا

درست است که پُشت مرزهای شرقی کشور، دهها گروه مسلح تروریستی متخاصم، از جمله القاعده، طالبان، جندالله، جیشالعدل، جیش محمد، شبکه حقانی، حرکت انصار، لشکر جهنگوی، اتحاد الجهادی الاسلامی و... با صدها هزار نیرو مستقر هستندو باید مردم مواظب باشند . درست است که پُشت مرزهای غربی کشور نیز ـ از شمال تا جنوب ـ صدها تشکُل سیّال و سلول تروریسیِ فعال و خفته وجود دارد؛ آن هم از داعش گرفته تا جبههالنصره، سازمان رجوی، پژاک و گروههای «الاحوازی» و جداییطلب خوزستان، که هر یک با هدفِ استیلای ایدئولوژیک و فرقهای، ورود به خاک کشور، ایجاد خلافت، ایجاد پایگاه جدید، دستیابی به منابع، اجرای پروژههای اعتقادی خود یا به منظور تغییر نقشه سیاسی منطقه فعالیت میکنند یا در انتظار نشستهاند. ولی این هم درست است که مردم می بینند منابع کشور با اختلاس ها ودزدی های یک عده به تاراج می رود سو مدیریت و دعواهای جناحی مردم را خسته کرده است مسئولان بی تدبیر و نالایق که مدام پست هایشان در دولت عوض می شود کنار گذاشته نمی شوند و خیلی مواردی که همه می دانند دیگر بس کنید. نویسنده یا انتخاب متن توسط: فریدون کدخدایینوشته شده توسط فریدون کدخدایی در 1:30 | | لينك اين پست

آقایان، تاکنون همکاریهای موردی و ائتلافهای میان جناحها در مسائل ملی از روی ترس بوده است. همکاری جناحها در داستان برجام، از این دست بود. ائتلافی که منشاء ترس دارد، شکننده است. ما نیازمند ائتلاف و همکاری پایدار همه گروههای نخبگان هستیم. کشور ما انباشته از مشکلات و چالشهایی است که به سرعت به سوی بحرانی شدن میروند. مدیریت این بحرانها فقط با همکاری همه نخبگان کشور و با سطح بالایی از اعتماد و همبستگی ملی امکان پذیر است. بنابراین باید بخش بزرگی از مشکلات و شکافهای سیاسی کشور را در دوره حضور مقام معظم رهبری و با وجود اقتدار نمادین ایشان حل و فصل کنیم. ما دیگر نه فرصت کافی، نه منابع کافی و نه چهرههای کاریزماتیک و سرمایههای نمادین فراگیر ملی داریم که بخواهیم حلوفصل اختلافات استخوان سوزی را که جامعه ما را پاره پاره کرده است، به بعد از دوره ایشان منتقل کنیم. بنابراین همه شکافها، تنشها، حرکتهای تخریبی و معضلات رفتاری که در این سالها در میان بازیگران ارشد سیاسی کشور پدیدار شده است و کشور ما را گرفتار دور باطلی از حذف و تخریب کرده است باید در دوره حضور ایشان و با اقتدار ایشان حلوفصل شود، وگرنه با این ساختار «نفوذ ناهمگن»ی که ایجاد کردهایم، بعد از ایشان کشور را پارهپاره خواهیم کرد. بويژه لازم است نقطه پایانی بر نقار و شکافی که در انتخابات ۸۸ پدید آمد نهاده شود؛ و به گمانم اکنون